ALBLASSERDAM – De bewoners van de psychogeriatrische afdeling in De Alblashof kwamen bijeen in de gemeenschappelijke ruimte om naar een film te kijken over de Molentocht die vorig jaar plaatsvond. Op die manier merkten ze niets van de ontruimingsoefening op hun afdeling, die op dat moment plaatsvond. Medewerkers speelden de bewoners na en deden dat zo levensecht dat hun collega’s, die op dat moment dienst hadden en dus moesten ontruimen, moeite hadden de juiste keuzes te maken. “Ze willen honderd procent zorg blijven verlenen en dat gaat niet.”

“Liever een blauwe plek dan stikken in de rook”, vervolgt D. Roxs, die binnen Rivas Zorggroep werkzaam is als veiligheidscoördinator. Tijdens de oefening let hij geconcentreerd op de acties die worden ondernomen en de handelingen die worden verricht de bewoners (oudere mensen die een geestelijk mankement hebben) zo snel mogelijk op een veilige plek te brengen.

Die veilige haven is de zusterspost. Een ruimte die zich bij de ingang bevindt. “Op zich een goede plek maar wel lastig als de brandweer arriveert omdat het een blokkade vormt.” Ditmaal blijven de brandweerlieden thuis. Bij de volgende oefening komen ze wel opdagen. Om het nog echter te maken, al zijn de medewerkers die een Lotus-rol vertolken daar al heel aardig in geslaagd. ‘Mijn vogel moet worden gered’, roept een verwarde vrouw. Ze loopt in de richting van de brandhaard. In de huiskamer is op de één of andere manier vuur ontstaan. Het gevolg is een sterke rookontwikkeling. Door middel van onschadelijke paraffinerook lijkt het allemaal net echt.

Roxs: “Die vrouw is perfect nagespeeld. Ze leeft in haar eigen wereldje en is zich niet bewust van het gevaar. Dat geldt voor alle bewoners van deze afdeling.” Wat de bewoners ook gemeen hebben is dat ze door hun ouderdom en geestelijke ziekte kwetsbaar en breekbaar zijn. Twee medewerkers doen er alles aan een bedlegerige vrouw met bed en al door de deuropening te krijgen. Roxs ziet al het gedoe om dat voor mekaar te krijgen (het lukt uiteindelijk nét) met lede ogen aan. Na afloop zegt hij: ,,Het is van het allergrootste belang dat de bewoners zo snel mogelijk weg zijn van het gevaar. Het vuur is niet het gevaarlijkst. Bij brand komt negentig procent van de slachtoffers om door de rook. Ze moeten dus zo snel mogelijk weg uit hun kamer. Dan ga je niet moeilijk doen met een bed. Je legt de man of vrouw op een laken of deken en sleept hem of haar door de gang. Het is niet anders. Als je moet kiezen tussen leven of dood lijkt me de keuze snel gemaakt.”

Verder is hij niet ontevreden. “Zeker niet. Ze hebben het keurig gedaan en binnen de tijd. Als coördinator kijk je echter ook heel bewust naar de details. Je streeft altijd honderd procent na en dat was het nog niet.”

Bron: Klaroen.nl